De scheppingscyclus is onontkoombaar en eeuwig:
Wabi-sabi komt neer op vier onoverkomelijke waarheden:
Dit vertaalt zich naar concrete principes:
Lineaire tijd is als het spoor dat een wiel achterlaat in het zand. De essentie is niet het spoor in het zand, dat is slechts een tijdelijke uitingsvorm, maar het draaien van het wiel: de eeuwige cyclus die zich steeds opnieuw uit.
Elke cyclus doorloopt vier fasen die zelf ook weer een cyclus vormen (dit is elders al uitvoerig door ons besproken en het zou ons nu te ver van ons huidige onderwerp afvoeren om daar hier verder op in te gaan). Er is dus niet slechts een wiel, er zijn er een heleboel. Al deze wielen zijn met elkaar verbonden, zoals de tandwielen in de versnelling van een fiets. De kleinere tandwielen draaien sneller, de grotere langzamer, maar uiteindelijk grijpen ze steeds op hetzelfde punt op elkaar in. Elk punt in het ene wiel is verbonden met datzelfde punt in elk ander wiel. Om precies deze reden kunnen we hetzelfde punt bestuderen op elke willekeurige schaal: de dood van ieder persoon is niet alleen verbonden met de dood van ieder ander persoon maar ook met de dood van een volk of zelfs die van de gehele mensheid (Apocalypse).
Het Altaar (of op een grotere schaal de kerk) vertegenwoordigt de gehele wereld. Het gaat over schaal en het verzet tegen (ver)val. Niet het stoppen ervan, maar het verzet zelf. Dit is de boomstam die naar buiten groeit terwijl de kern uiteindelijk hol en dus onbereikbaar wordt. Dit verzet is de zoektocht naar hoe de verschillende tandwielen op elkaar ingrijpen, de zoektocht naar de natuurlijke flow van het leven met als doel hierin mee te bewegen en er onderdeel van te zijn versus er tegenin te zwemmen. De jaarringen van een boomschijf symboliseren zowel deze cyclische tijd als schaal en elke vertakking van een tak symboliseert de zoektocht naar deze natuurlijke flow.
Er is een verschil tussen autoriteit en macht. Macht is afdwingbaar maar begrensd door de dood. Autoriteit kan alleen vrijwillig worden gegeven (of niet). We zien hierin dus een hiërarchie. Wanneer je de manipulatie en dwang van een macht die niet gelegitimeerd wordt vanuit autoriteit weet te doorstaan tot haar uiterste consequentie (je eigen fysieke dood), ben je een "martelaar". Dit is het verschil tussen de beer die haar territorium verdedigt en het wilde zwijn die nooit opgeeft tot aan en voorbij zijn eigen dood (dit is elders al uitvoerig door ons besproken en het zou ons nu te ver van ons huidige onderwerp afvoeren om daar hier verder op in te gaan) .
De Troon (of op een grotere schaal het paleis) gaat niet over macht maar over de legitimatie van macht. Het vertegenwoordigt de koning, traditioneel begrepen als iemand die geen enkele aardse autoriteit erkent en alleen verantwoording schuldig is aan God. Zo'n koning kan een tiran zijn voor zijn volk als zijn macht voor hen niet gelegitimeerd wordt vanuit autoriteit maar, indien zijn macht gelegitimeerd wordt vanuit autoriteit, dan vervult hij de vaderlijke rol van herder en moreel kompas voor zijn volk. De oudste koningen hadden daarom beide: wereldlijke macht en spirituele autoriteit. Ze waren de ultieme uitingsvorm van de mens in zijn rol als mediator tussen hemel en aarde en een te volgen voorbeeld (de koning die zijn leger aanvoert versus de trekpop die ver weg van het slagveld kaviaar eet terwijl anderen sterven).
De hiërarchie tussen spirituele autoriteit en wereldlijke macht komt tot uitdrukking is de punt of cirkel als bol als symbool voor volledigheid versus het vierkant of de kubus als symbool voor de vier fasen van de cyclus waarin deze volledigheid uiteenvalt op aarde. De mens in zijn rol als mediator zit hier tussenin, de achthoek. Een andere symboliek voor hetzelfde zijn vogels (die tussen hemel en aarde vliegen) of het lopen over water (de tussenvorm van vast en gasvormig). De "thebe stoel" uit het graf van Toetanchamon beeld dit prachtig uit: Een vierkante stoel met een zitting die hol is, alsof het gewicht van een enorme onzichtbare bol er op drukt. Precies op dit grensvlak zit de mens die op de stoel zit letterlijk: de mens in zijn rol als mediator. Overigens hadden de farao's (koningen van Egypte) twee artefacten vast (en dan vaak ook nog eens gekruist): de herdersstaf (autoriteit) en de zweep (macht).
De eerste kisten waren uitgeholde boomstammen: wat erin werd bewaard werd letterlijk in een holle boom bewaard - de plek die verbonden is met het principe dat vanuit de fysieke wereld onbereikbaar is: de oertraditie.
De symboliek van het kruis is nauw verbonden met die van de boom: Er is een verticale as die het idee verbind met de uitingsvorm en hun onderlinge hiërarchie aangeeft. Er zijn meerdere horizontale assen die de verschillende uitingsvormen van hetzelfde idee aangeven. Deze verticale en horizontale as ontmoeten elkaar in de mens in zijn rol als mediator tussen deze twee.
Het is niet de inhoud die de kast betekenis geeft, het is de kast die de inhoud betekenis geeft. Wat we er werkelijk in bewaren is niet de inhoud maar de betekenis. De kast geeft toegang tot de holte van de boom. Het is de barst in de boomschijf. De poging om dat te bereiken wat onbereikbaar is.
Dit scheppingsritueel is op elke schaal van toepassing, dus niet alleen het meubel maar ook op elke houtverbinding. We optimaliseren (standaardiseren) de manier waarop wij onze pen-gat verbindingen maken bewust niet. Het paren van elke pen-gat verbinding is een scheppingsritueel. Niet het scheppingsritueel van God (ronde pennen die de natuur benaderen) en ook niet van de gevallen mens (rechthoekige pennen in indrukwekkende meubels) maar de compromis. Wij gebruiken rechthoekige pennen die we afronden. Dit afronden verloopt via het afschuinen (de achthoek). Omdat we voor onze pennen droger hout gebruiken dan voor onze gaten is er geen lijm nodig. De verbinding zal tijdens het drogen alleen maar strakker worden.
Aan het einde van het scheppingsritueel beginnen de meubels een nieuwe cyclus. Dit begin is een doop. Het levende hout is gedoopt door water. Mijn meubels worden gedoopt door vuur. Door het hout te branden bescherm ik het tegen schimmels en ongedierte en krijgt het zijn unieke uitstraling. Ik werk het hout af door het te zalven met olie.